Þegar maður er tunglið, uhh, þá er allt hvítt. Og þið snúist í kringum mig... já. Þannig þið eruð tunglið mitt. Og einu sinni, þegar þið sáuð ekki, þá sleikti ég bakið á ykkur. Með tungunni minni.
Annars langar mig bara að enda þetta á ágætu lagi sem Hale & Pace gerðu frægt;
Some songs,Ný síða hér þegar ég nenni.
are very, very long,
but this one isn't.
Ég er í Frakklandi. Hér kosta hlutirnir skít og kanil; ég hef keypt kassa af bjór á tæpar fimm evrur. Það er ennþá sæmilega hlýtt; vikan hefur verið nokkuð nöpur en samt hefur hitinn ekki farið niður fyrir sautján gráður. Það er laugardagur, hér er hlýtt, og hér er ódýrt að drekka.
Og ég er heima að drekka bjór, hlusta á tónlist og forrita í Bash. Við getum huggað okkur við að vita að sumir persónueiginleikar mínir eru óbreyttir við hliðrun.
Það er merkilegt hvernig sumir hlutir komast til skila sama á hvaða tungumáli þeir eru. Ef einhver ókunnugur kemur til manns og er svangur, þreyttur eða vantar virkilega kaffisopa er maður ekki lengi að fatta hvað vandamálið er. Nú, eða ef þessi ókunnugi er eins og einn gaurinn í skólanum hjá mér, þá skilur maður frekar snarlega að hann er ógeðslega leiðinlegur.
Ég er alveg löngu búinn að gefa upp þá hugmynd að ég sé eitthvað sérstaklega umburðarlyndur, eða yfir höfuð góð manneskja, en að þola ekki mann sem ég get ekki átt samskipti við öðruvísi en með bendingum er nýtt fyrir mér. Aumingja greyið hefur engann séns; hann er arabi sem lítur út eins og hestur í framann, er sæmilega vitlaus og eyðir öllum sínum tíma í að bombarda kennarann með hverri einustu hugmynd sinni að lausn, þrátt fyrir að þær hafi flestar fæðst andvana.
Þegar ég verð kóngur verður hann ekki fyrsti maðurinn fyrir framann vegginn, en það er tæpt.
Þetta verður ekki góður dagur.
Ég fékk mér netið um helgina og einhver gaur kemur á eftir til að græja tenginguna. Hvenær kemur hann? Jú, á milli 10:00 og 18:00, sem þýðir að ég þarf að vera heima í allann dag.
Það þýðir að ég missi af stórskemmtilegum fyrirlestrum í Algebru og Línulegri fellagreiningu, og dæmatíma, en þeir eru svolítið á mis svo það skiptir ekki miklu máli.
Að auki hefur heita vatnið verið bilað frá því á föstudaginn svo allt uppvask hefur verið hálf vafasamt síðan þá, en það sem verra er hef ég ekki komist í sturtu síðan þá.
Ef við bætum svo við að rétt í þessu var ég að kaupa brauð á fjóra og hálfa evru, sem er algerlega fáránlegt en af því ég er Íslendingur muldraði ég bara "fokk" og lét mig hafa það, sést að byrjunin er ekki góð og það eru ekki horfur á að ástandið batni.
Og það er moskítófluga í herberginu mínu, ég veit bara ekki hvar. Ef ég hata eitthvað meira en heimsspekinema, þá eru það moskítóflugur.
... heyrðu, ég held þetta reddist bara. Eruði að grínast með þetta brauð eða?
Ég ákvað að vera óhamingjusamur með að stór hluti tónlistarinnar minnar er á m4a formi; að hluta til vegna þess að það er smá vesen að finna spilara fyrir þetta form og það flyst illa á milli manna, en aðallega vegna þess að ég var orðinn leiður á að læra og vantaði eitthvað til að gera.
Sex klukkutímum seinna er ég búinn að leysa þetta vandamál; með töfrum Linux og skeljarinnar er ég búinn að búa til tvö lítil unit. Annað fór í gegnum alla tónlistina mína og breytti öllum bilum í skráarnöfnum í undirstrik; þetta er tæknilegt smáatriði sem gerir lífið einfaldara í skelinni. Hinu get ég sigað á möppu með m4a skrám, það breytir þá skránum í mp3 form, áttar sig á smáatriðum eins og hljómsveit, plötu, lagaheiti og númeri lags og smellir því í id3 tag á mp3 skránna. Ég get svo látið þetta malla í nótt til að breyta þessum n lögum sem við á.
Lífið er stutt og heldur ekki áfram eftir dauðann, því er mikilvægt að vera svalur eins oft og hægt er. Og ég veit hreinlega ekki hvernig maður nær meiri svelgju en með þessu, sveimérþá.
Ég er, eins og alltaf, þinn Megaþþ.
Ég er að horfa á Spaceballs að ég held í fyrsta skipti. Sem er gott og blessað, Mel Brooks alltaf fínn þegar maður er í réttu skapi, en Bill Pullman leikur í henni.
Nema í hvert einasta skipti sem hann opnar munninn held ég í mér andanum og óska þess að hann öskri "Eagle twenty! Fox two!"(1); og í hvert einasta skipti sem hann opnar munninn verð ég fyrir miklum vonbrigðum.
(1) Koma svo, þú veist úr hvaða mynd þetta er.
Fokk, ég var að tapa leiknum.
Lof mér að útskýra; allir eru með í leiknum, hvort sem þeir vita af honum eða ekki. Maður tapar leiknum ef maður man eftir að maður er að spila hann, og þá þarf maður að láta fólkið í kringum sig vita að maður hafi tapað. Þá tapa þau auðvitað líka og leikurinn byrjar upp á nýtt.
Sem þýðir að þið voruð öll að tapa leiknum.
Jæja, þá ætti eitthvað að fara að gerast hérna. Ég var nefninlega að kaupa mér fartölvu og er búinn að eyða... skemmtilegum tíma í að setja upp Ubuntu á henni og fá allt til að virka (töfrar Linux eru miklir), svo ég þarf ekki lengur að sitja á netkaffi til að skoða klám. Það er alltaf horft frekar undarlega á mann þar.
Auðvitað hef ég fjandann ekkert að segja núna, en það er svo sem ekkert öðruvísi en venjulega.
Það er samt alger snilld að vera hérna. Við erum sjö sem búum hérna í íbúðinni, plús önnur sjö stykki á hæðinni fyrir ofan, og erum búin að kynnast ágætlega svo það vantar alls ekki fólk til að tala við. Það er alveg nett Spanish Apartment stemming hérna... ætli það sé ekki betra að horfa bara á hana til að fá mynd af lífinu hér.
Ég fór í gær á svona kvöld hjá BEST þar sem allra landa kvikindi komu með einhverja rétti frá heimalandi sínu og drukku bjór. Ég kom með grjónagraut sem hvarf um leið og ég snéri mér við, en ég vildi óska að ég hefði fengið meira en dagsfyrirvara, þá hefði ég getað reddað virkilega ógeðslega íslenska matnum. Svið og rotinn hákarl er fín leið til að kynna fólk fyrir Íslandi.
Jebb... þannig ég er bara þunnur heima að hlusta á Fantômas. Í hnotskurn er lífið sem sagt eins og ódýr amerísk framhaldsmynd; sama rugl á nýjum stað.
Allt í lagi Stjáni, ég skal leyfa komment fyrst þú endilega vilt.
En á móti ætla ég að sóa þessari færslu í ekkert annað en að segja það! Þá eru bara átta stykki eftir, ég vona að þú getir sofið með þessa vitneskju.
Hmm... maður þarf samt að ýta á linkinn fyrir færsluna til að geta kommentað. Það verður bara að vera þannig, ég nenni ekki að komast að hvernig maður breytir því.
Eitt það skemmtilegasta við að reyna að tala tungumál sem maður skilur ekki almennilega er að allt sem maður reynir að segja hljómar eins og úr Hringadróttinssögu.
"Herra, ég leita mannsins sem hefur mörg ár og selur hjól. Þekkið þér hann?"
Heyrðu, það er ný regla: Í hvert skipti sem einhver heima hugsar til mín og það er áfengi nálægt þarf hann að taka fjóra sopa. Ég er kannski ekki hjá ykkur, en ég verð einhvern veginn að halda ykkur sæmilega blautum.
Jæja, ætli það sé ekki kominn tími á fyrstu færslu frá útlandinu. Hún verður samt frekar stutt, svona til að venja fólk við.
1. Það er fokking æðislegt að búa einn þó það sé bara í litlu herbergi.
2. Frakkar eru æðislega vingjarnlegt fólk, steríótýpan á eiginlega ekki við.
3. Franskan batnar dag frá degi, ég er ekki frá því að ég sé kominn á sirkabout þriggja ára stig í tjáningu.
4. Mig langar í skólann.
5. Couchsurfing er best í heimi.
6. Ég hef ekki tíma til að sakna ykkar. Sorrí.
Já... þetta ætti nokkurn veginn að duga í bili. Ég er kominn með símanúmer hérna, þið ættuð að geta náð í mig í síma (+00 33) 6 03 09 15 98, eða 06 03 09 15 98 ef þið eruð í Frakklandi. Nú, eða í gunnarthorm@hotmail.com á MSN eða gunnihinn fyrir þá sem eru með Skype.
Au revoir.
I still don't know what I was waiting for
And my time was running wild
A million dead-end streets
Every time I thought I'd got it made
It seemed the taste was not so sweet
So I turned myself to face me
But I've never caught a glimpse
Of how the others must see the faker
I'm much too fast to take that test
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Don't want to be a richer man
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Just gonna have to be a different man
Time may change me
But I can't trace time
I watch the ripples change their size
But never leave the stream
Of warm impermanence and
So the days float through my eyes
But still the days seem the same
And these children that you spit on
As they try to change their worlds
Are immune to your consultations
They're quite aware of what they're going through
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Don't tell t hem to grow up and out of it
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Where's your shame
You've left us up to our necks in it
Time may change me
But you can't trace time
Strange fascination, fascinating me
Changes are taking the pace I'm going through
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Oh, look out you rock 'n rollers
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Pretty soon you're gonna get a little older
Time may change me
But I can't trace time
I said that time may change me
But I can't trace time
The Onion er stundum svo mikil snilld að það ættu að vera til gjörningar um það. Dæmi um þetta er lesendabréfið Nobody really understands me frá Síðustu Setningu Fermats.
Ég hló svo mikið að mjólk kom út um nefið á mér.
Ég hef rekist á óvæntann ísjaka við niðursuðu eigna minna. Mér reiknast svo til að það sem ég ætli að taka með út komist fyrir í einn bakpoka og tvo kassa sem ég sendi eftir á. Annar kassanna er orðinn hálffullur af bókum og verður toppaðu af með fötum, en hinn er ennþá tómur. Það er vegna þess að í hann fara skáldsögur, geisladiskar og græjurnar mínar, en ég get ómögulega pakkað græjunum, sem fara auðvitað neðst í kassann, því þá þyrfti ég að hætta að hlusta á Fuzzy með Grant Lee Buffalo. Eftir Fuzzy tekur næsta víst eitthvað annað við, svo ég klára seinni kassann örugglega ekki fyrr en á morgun, sem slagar hátt í síðustu forvöð.
Þangað til þvæ ég bara ferðadressið, sem er gríðar smekklegt og samanstendur af gallabuxum, Zero bolnum mínum og svörtu rennanlegu peysunni. Ég hef prófað þessa samsetningu allt árið um kring hér heima, í Köben og á Jómfrúareyjum og held barasta að þægilegri föt finnist ekki.
Já... það er ekkert öðruvísi með þessa ferð til útlandsins en allar aðrar hjá mér; ég hlakka ekkert til. Það er örugglega vegna þess að til þess að hlakka til einhvers þarf maður fyrst að átta sig á að það er að fara að gerast, og ég hef aldrei verið þekktur fyrir að vera eitthvað sérstaklega með á nótunum. Í dag er verulega slæmur dagur hvað þetta varðar; ef það er til eitthvað sem heitir bráðaathyglisbrestur er ég með það, og ef ekki vill ég einkaleyfi á nafninu svo ég fái einhvern pening þegar það verður vinsæll sjúkdómur eftir fimm ár.
Síðasta vika er búin að vera nokkuð undarleg svona tilfinningalega séð.
Ég er búinn að vera mjög glaður; ég var einn heima og naut þess svo mikið að ég vildi helst ekki að fjölskyldan mín kæmi heim. Í raun og veru hlakka ég mest til að búa einn eftir nokkra daga í Grenoble, skítt með allt annað. Fyrir utan það hef ég fengið alveg gríðarlega ánægju úr að spila einn og ótruflaður á gítarinn minn. Það er varla hægt að lýsa í orðum hversu fullnægjandi þetta er; en hlutir eins og að smíða sína eigin útgáfu af ,,If there is a god'' með Pumpkins öðlast sitt eigið líf, og maður getur vart annað en verið stoltur af þeim.
Ég er búinn að vera mjög taugaóstyrkur; á mánudaginn fékk ég að vita að ég væri á leiðinni til Grenoble og þurfti þá að byrja að redda herbergi, fari til bæjarnins, gistingu í París, námsláni meðan ég verð þar, pappírum fyrir skólann, pappírum fyrir banka og ég veit ekki hvað og hvað. Þegar maður sér vandamálin hlaðast svona upp er aðeins eitt að gera; hringja í félaga sína, fá sér bjór og spjalla um eitthvað allt annað. Þegar það er búið og maður hefur fengið smá fjarlægð á hlutina er hægt að skoða þetta hlutlaust; þá kemur yfirleitt í ljós að þessir hlutir leysa sig að mestu sjálfir og eru ekki mikið mál. Besta ráðið í þessum aðstæðum kemur úr Finding Nemo: ,,Just keep swimming.''
Ég er líka búinn að vera mjög sorgmæddur. Ég sakna finnans míns og veit að ég get voða lítið gert í því héðan í frá. Þetta verður bara að taka sinn tíma, það er frekar lítið sem ég get gert hérna. Verst er samt þegar ég get ekki hrist af mér tilfinninguna að ég eigi eftir að enda eins og sögumaðurinn úr ,,Martha'' með Tom Waits, hún er alveg það frábær að það er raunhæfur möguleiki.
Ef allt gengur upp á morgun er jafnvel stutt í að ég verði sammála Laukki um að Íslendingar séu frábært fólk.
Á sirka tveim tímum er ég búinn að fá fría gistingu í tvær nætur í Grenoble með guided tour um borgina og mjög góða vísbendingu um fólk sem vill leigja Íslendingum ódýrt herbergi nærri miðbænum, bara með því að hringja í fólk sem ég kannast við úr skólanum og hefur verið þarna úti.
Svo bind ég miklar vonir um að Couchsurfing reddi ókeypis gistingu og góðum félagsskap í París yfir nótt. Þetta, ásamt því að þegar ég gerði lista yfir það sem þarf að redda og sá að það var ekki svo mikið, hefur gert mig alveg einstaklega rólegann yfir þessu öllu saman.
Þetta er alveg spurning um að fara að hlusta á ,,The kindness of strangers'' með Nick Cave.
Yeah, baby! Ég náði loksins í einhvern í háskólanum í Grenoble áðan, þau eru víst búin að vera í sumarfríi í sirka einn og hálfan mánuð, og fékk að vita að allt tungumálavesen yrði örugglega ekkert mál og ég gæti bara komið. Ég er sem sagt á leiðinni í master í tvinnfallagreiningu í Institut Fourier við Université Joseph-Fourier í Grenoble.
Ókei... núna þarf ég að redda mér íbúð. Og námsláni. Og alls konar pappírum fyrir innritunina. Og fari frá París til Grenoble. Og kannski stað til að gista á í nokkra daga. Og... og... á tíu dögum.
Á einhver bréfpoka sem ég get fengið að anda í í smástund?
Það er undarleg og dálítið ógnvekjandi stund í lífi hvers manns þegar hann áttar sig á að hann er að skjögra um heima hjá sér með buxurnar á hælunum vegna þess að hann tók vitlausa stærðfræðibók til að lesa á klóstinu.
Þið vitið hvað ég á við, strákar.
Jebb, ég er á leiðinni til Frakklands.
Mér hefur ekki liðið svona illa í mörg ár. Bjöggi, sem ég veit ekki hvað ég gerði til að verðskulda sem vin, reddaði mér algerlega með að draga mig á fyllerí með Bandarísku rokkbandi.
Þótt það hafi gjörsamlega reddað kvöldinu líður mér samt illa yfir því sem koma skal... ég er bara þannig að ég meika ekki að halda sambandi við stelpur sem ég hef verið hrifinn af; mér finnst það of sárt og tilgangslaust. Ég meina, hvernig í ósköpunum á maður að komast yfir manneskju sem maður heyrir reglulega frá?
Ég hef oft varið af ástríðu að tónlist sé mín persónulega sáluhjálp, og núorðið veit ég vart af aðstæðum sem ég á ekki svar við. Í allt kvöld hefur mig langað að hlusta á nákvæmlega eitt lag.
Elliott Smith - See you later
Það er íssúla í vatnsflöskunni minni sem er ótrúlega nákvæm eftirmynd af typpi.
Er þá hommalegt ef ég drekk úr henni?
Ég vil taka þetta augnablik til að þakka hverjum þeim sem fundu upp bjór. Þegar mann langar ekki að hugsa um eitthvað, eða hlutirnir virka ekki, þá er bjórinn til staðar og svínvirkar í hvert einasta sinn. Takk strákar.
Það eru... tveir dagar, í mesta lagi, í að ég viti nákvæmlega hvað ég ætli að gera næsta ár eða tvö. Eða ja, nákvæmlega upp að vissu marki, maður hefur þá alla vega svona almenna hugmynd. Kostirnir eru tveir:
i) Vera á Íslandi og vinna.
ii) Fara í master til Frakklands.
Í raun og veru er mér nokkurn veginn sama hvort verður fyrir valinu; ég á eftir að skemmta mér ágætlega hvort sem verður og það er mikilvægi parturinn. Til að segja alveg satt fer valið eftir hvort hlutirnir ganga upp með Laukki eða ekki. Ef þeir ganga er ég hvort eð er ári á undan og get vel hugsað mér að slappa af í smástund, og ef ekki held ég að tilhugsunin um að flytja af landinu og sökkva sér í vinnu líti ágætlega út.
Það eina sem skiptir máli í lífinu er að hafa gaman af því eins oft og mögulegt er. Báðar leiðirnar eiga eftir að vera stórkostlega skemmtilegar, svo að vissu leiti skiptir valið ekki máli. En þið megið geta sjö sinnum hvorn kostinn ég hugsa um þegar ég fer að sofa í kvöld.
Síðan um helgina er ég dottinn í þvílíkann Mike Patton aðdáunarpakka að það er eiginlega hætt að vera fyndið. Mig grunar að þetta hafi byrjað í partíinu hjá Bjögga þegar Bubbi og Gaddi voru að missa sig yfir California með Mr. Bungle, ég verð alltaf svo móttækilegur fyrir tónlist þegar ég er nett drukkinn.
Alla vega er næstum ekkert annað en mismunandi hljómsveitir Mike Patton búið að vera í spilun síðan þá. Þökk sé internetinu komst ég í allar plöturnar hans - herre gud hvað þær eru margar! Sefur maðurinn ekki? - og er búinn að vera slefandi síðan þá. Mig langar
alltaf að deila svona hlutum, svo ef þú vilt hlusta á frábæra og missúra músík geturðu tékkað á kynningarpakka hér.
Í þessari skrá er að finna
Jafnvel á okkar tímum,
þar sem allir eru aðeins símtal í burtu,
eru fjölmargar ástæður fyrir þögn þinni.
Þú gætir verið batteríslaus,
ekki í símasambandi,
með slökkt á símanum,
inneignarlaus,
eða ekki vilja tala við mig.
Og samt er síðasta ástæðan
sú eina sem ég veiti einhverja athygli.
Ég var að átta mig á að ég á fullt, fullt af dóti sem liggur bara heima og gerir ekki neitt. Við erum að tala um bækur, geisladiska og dvd diska sem ég hef ekki snert í fleiri mánuði.
Mig langar eiginlega ekkert að halda upp á hluti sem ég hef ekkert að gera við, sérstaklega þar sem ég er örugglega að fara að flytja til útlandsins, og ætla þess vegna að selja meirihlutann af þessu á skid og ingeting.
Ég er að taka saman lista yfir allt þetta dót, hann er að finna hér. Akkúrat í augnablikinu eru bara bækurnar komnar inn, en dvd diskarnir koma næstir og svo geisladiskarnir. Endilega kíktu og sjáðu hvort þig langar ekki í eitthvað þarna; ég ætla að láta þetta allt fara á 300 kall stykkið svo þú ættir að geta gert ágætis kaup.
[Viðbót:] Já, ef þú þekkir mig ekki neitt en langar samt í eitthvað af þessu er síminn 868-6898.
[Viðbót 2:] Geisla- og dvd-diskarnir eru komnir inn, þannig listinn er alveg kominn.
Takk fyrir sms-in, þau voru mjög fyndin. :)
Ég kom sjálfum mér frekar á óvart áðan. Í algjöru leiðindakasti fór ég að pæla í hvernig maður gæti fengið gluggastjórann á tölvunni minni til að færa fókusaðann glugga fremst á skjáinn, því af einhverjum ástæðum er bara innbyggt í Evilwm að lækka þá.
Svo ég náði í source-kóðann, öskraði ,,Éemegaþþ!'', og lúðaðist eins og vitleysingur í C++ kóða í klukkutíma. Afrakstur alls þessa er að nú get ég ýtt á Control + Alt + Bil og fengið hvaða glugga sem er fremst á skjáinn. Haha!
Jebb, maður verður ekki mikið svalari en þegar maður fiktar í source-kóðanum á gluggastjóranum sínum.
Til að reyna að bæta fyrir gríðarlega nördalegt efni þessarar færslu vil ég benda á H.Í. síðuna mína þar sem finna má plötur með böndum eins og Army of anyone og Circa survive; Baddi er eins og alltaf ótæmandi uppspretta góðrar tónlistar. Það fyrra er samstarf söngvarans úr Filter og fleiri góðra manna og það seinna er virkilega skemmtilegur poppmetall.
Í öðrum fréttum héti ég ,,Sir Gutless Bastard'' ef ég væri riddari. Ég skil bara ekki hvað er að mér að hafa ekki kysst hana meðan ég hafði tækifærið. Það er erfitt að vera hálfviti.
Ég var að velta fyrir mér áðan hvort það væri frídagur í dag, því ég er ekki ennþá búinn að sjá eina einustu manneskju í vinnunni. Það vill koma fyrir að ég mæti í vinnuna á ólíklegustu dögum því ég hef yfirleitt ekki hugmynd um hvaða dagur er. Nema þegar það eru föstudagar; einhvers konar yfirnáttúrlegt afl sér til að um tvö leytið á föstudögum er ég mættur á Austurvöll með bjór.
Allavega. Í dag er ekki frídagur, sem er ver og miður. En ég fór að hugsa að Íslendingar eiga ekki nóg af frídögum sem er haldið almennilega upp á; við höfum 1. maí, 17. júní og svo er það eiginlega búið. Betur má ef duga skal, svo ég hef tekið að mér að hugsa upp nokkra atburði sem er tilvalið að halda upp á.
1. Dagurinn þegar Jónas Hallgrímsson fótbrotnaði.
Þetta er tilvalinn dagur fyrir ekta íslenska stemmingu; melankólían hreinlega lekur af honum. Helst dettur mér í hug að Íslendingar skelli sér allir sem einn í dagsferð til Köben, drekki sig þar blindfulla á Gammel Dansk eins og Jónas og semji leirburð um lóuna og hið ástkæra ylhýra. Hugsanlega væri síðan hægt að halda pokahlaup niður hótelstigana, sá vinnur sem brotnar á flestum stöðum.
2. Dagurinn þegar Ingólfur Árnason drap þrælana í Vestmannaeyjum.
Það er alveg skammarlegt að þessi annars ágæta hefð hafi ekki fest sig í sesi. Nú er tíminn til að bæta úr því; það er vel hægt að halda árlega í dagsvíking til Eyja; eða eins og Egill sagði þegar ljóðlist var fyrir alvöru fólk:
Þat mælti mín móðir,
at mér skyldi kaupa
fley ok fagrar árar,
fara á brott með víkingum,
standa uppi í stafni,
stýra dúrum knerri,
halda svá til hafnar
höggva mann ok annann.
Það er markaður fyrir þessum bisness; sjáið bara víkingahátíðina í Hafnarfirði. Þar er ekki einu sinni neinn höggvinn í alvöru.
3. Dagurinn þegar Ísland gekk í NATO.
Ekki svo mikið til að minnast inngöngunnar sjálfrar, heldur einu almennilegu óeirðanna sem hafa átt sér stað á Íslandi. Hátíðarhöldin geta hafist við Stjórnarráðið þar sem mannfjöldanum er veitt tímabundin aðild að Heimdalli. Svo er kylfum og táragasi dreift milli manna og arkað á Austurvöll; þegar þangað er komið er svo almennt veiðileyfi gefið á komma, hippa og annan óþjóðalýð.
Þetta eru þjóðhátíðardagar sem eiga miklu meira skylt við þjóðarsálina en einhverjar skrúðgöngur í rigningu og súld. Víkingarnir voru bændur og fylliraftar sem fannst best að eiga samskipti við nágrannaþjóðir sínar gegnum rán og nauðganir, og sömdu svo ljóð um hvað það var frábært hjá sér. Ef maður ætlar að byggja þjóðfélag á þeim grunni verður maður að búast við nokkuð undarlegum niðurstöðum.
Ég veit
að við eigum aldrei eftir að vera saman
og segja börnunum skemmtilegar sögur.
Og að í besta falli
mun ég vita hvað ég klúðraði þessu illa
og misskildi eina ferðina enn.
En samt er það þess virði
þegar ég kippist til þegar síminn titrar
og held í smástund að það sért þú.
Nú skal fagnað með að hlusta á ,,Now you're a man'' með DVDA og drekka bjór. Bæði komst ég inn í háskólann í Grenoble, og er nokkuð viss á að ég endi þar í tvinnfó hjá Demailly, og það sem er ennþá betra; ég var að gera við iPodinn minn!
Fyrir svona tveim vikum hætti að heyrast hljóð úr hægri heyrnartólinu, og eftir að ég prófaði nokkur önnur heyrnartól komst ég að því að jackinn var ónýtur. Eftir smá google leit komst ég að því að þetta er nokkuð algengt vandamál og það er hægt að láta Apple umboðið laga þetta. Samtal mitt við manneskju hjá Apple umboðinu var einhvern veginn á þessa leið:
,,Getið þið reddað þessu?''
,,Já, það er ekkert mál. Við þurfum bara að panta varahlutinn frá Apple og iPodinn þinn verður eins og nýr eftir sex vikur.''
,,Sex vikur? Er virkilega ekki hægt að fá hann hraðar?''
,,Nei, því miður. En við getum selt þér svona útvarpssendi sem þú getur tengt heyrnartólin í og notar ekki headphone jackinn, þá geturðu líka hlustað á iPodinn í útvarpinu.''
,,Mmm... ok, það virkar.''
,,Já, þeir eru því miður uppseldir. Kíktu bara reglulega hingað og athugaðu hvort við höfum ekki fengið sendingu.''
Sem betur fer var ég með piparúða á mér og gat bætt líðan mína töluvert með tilgangslausu ofbeldi gagnvart þessari merkilega gagnslausu stelpuskjátu.
Nokkrum google leitum síðar fann ég síðuna I fix ipods fast sem selur varahluti í iPod, býður upp á ókeypis myndbönd sem sýna hvernig maður skiptir um hitt og þetta, og gerir við iPodinn ef þess er óskað. Reynar fann ég headphone jackinn aðeins ódýrari annars staðar, en hann kom í gær eftir viku bið. Með að fylgja einu vídjóinu af I fix ipods fast tók það svo hálftíma að skipta um jackinn, og allt dæmið kostaði svona 7000 kall með sendingarkostnaði og tollum.
Mér finnst þetta merkilega góður árangur miðað við reynslu mína af svona hlutum, sem samanstendur einungis af því að hafa klúðrað öllum tilraunum í Eðlisfræði I á sínum tíma.
Þetta er eitt af þessum nett vandræðalegu augnablikum þar sem mig langar að skrifa eitthvað en dettur ekkert í hug að segja. Samt drífur maður þetta áfram því ég skrifa alveg nógu sjaldan þrátt fyrir að hafa mjög gaman af því. Og hey! ein betri Sandman sagan og ,,An ode to no one'' með Pumpkins voru skrifuð undir þessum aðstæðum þannig þetta veit bara á gott.
Já... ég þarf að fá nokkra hluti á hreint á næstunni. Þeir eru svona mis persónulegir, allt frá því að vera svo persónulegir að ég er ekki einu sinni búinn að segja Bjögga frá þeim yfir í venjulegra dót eins og hvort mig langi virkilega í framhaldsnám. Reyndar er þetta seinna engin spurning; mig langar virkilega í framhaldsnám, en ætli ég sé ekki bara hræddur við að fara frá öllum sem ég þekki og er að reyna að koma því fram sem einhverjum valmöguleika.
Frændi minn var að gifta sig um helgina, og eðlilega var mikið af ættingjum mínum þar; um það bil þrjátíu stykki eða svo, og áttu það öll sameiginlegt að vera í það mesta þremenningar mínir. Í heita pottinum með pabba á laugardaginn afneitaði ég þeim öllum nema sex. Ég hef á tilfinningunni að pabba ætt færi talsvert betur úr svipuðum aðstæðum, en það situr samt eftir að ég skil alls ekki fólk sem metur ættingja sína einhvers. Fyrir mér er þetta ókunnugt fólk sem ég hitti aldrei og á ekkert sameiginlegt með, og ég meina nákvæmlega ekkert, en samkvæmt almenningstrú á það að skipta mig máli.
Vinir mínir skipta mig miklu máli. Mamma, pabbi, systir mín, ömmur og afi skipta mig miklu máli. Þeir ættingjar sem mér líkar við skipta mig máli. En ég sé ekki nokkra ástæðu til að halda upp á fólk sem ég myndi aldrei umgangast í daglegu lífi bara af því að sameiginlegir forfeður okkar sváfu saman.
Genalaugin er aðeins svo djúp, og maður velur sér ekki ættingja sína. En maður getur neitað að hitta þá.
Ég komst inn í háskólann í Toulouse! Eða það held ég alla vega, bréfið sem ég fékk var á frönsku.
Þetta er alveg strangt jákvætt því ég er búinn að vera í lausu lofti með hvað ég ætla að gera í haust frá því ég útskrifaðist. Núna hef ég alla vega eitthvað, ætli maður geti ekki tekið því að fara til suður-Frakklands, drekka rauðvín og lesa tvinnfallagreiningu eins og hverju öðru hundsbiti.
Hmm... núna þarf ég samt að heimsækja LÍN, bíða eftir svörum frá hinum skólunum, komast að hvort ég þarf landvistarleyfi eða ekki, finna íbúð, flytja út og sa videre. Man.
Fokkitt, ég geri það eftir helgi. Núna ætla ég að vera fullur í brúðkaupi á Akureyri.
Nýja uppáhalds aktivitetið mitt (fyrir utan að koma dönskuslettum að við öll tækifæri) er að sitja úti á svölum með bjór og spila Rock Plaza Central lög á kassagítarinn minn. Í síðustu viku fékk ég mér nefninlega svona drasl gítar og svei mér ef það er ekki svona andskoti skemmtilegt að tjá nágrönnunum hversu ágætur stálhestur maður sé.
Það er næstum jafn gaman að spila Elliott Smith, en það fer sumarstemmingunni alveg einstaklega illa að syngja aftur og aftur ,,see you later, see you later, if I see you at all'' svo hann fær nokkur mínusstig. Það er samt spurning hvort maður þori yfir höfuð að hlusta á/spila Elliott á veturna, það er ekki á skammdegið bætandi.
Bítlarnir eru líka skemmtilegir - ég held ég hafi sjaldan verið montnari en þegar ég náði að spila fyrstu mínútuna af Blackbird - og fólk eins og R.E.M., Bright Eyes og Neutral Milk Hotel standa fullkomlega fyrir sínu.
Það kom mér samt á óvart hvað það er leiðinlegt að spila Belle & Sebastian og Nick Drake. Skotarnir hljóta eiginlega að tjúna niður, það endist enginn mennskur svona lengi í þvergripunum, og Nick Drake var alltaf svo asnalega stilltur; hver spilar eiginlega í DADGDF# með kapó á öðru bandi? Come on!
Í öðrum fréttum lítur út fyrir að ég hafi fundið áhugamál sem er jafnvel óáhugaverðara að lesa um en stærðfræðin. Vel gert það, þó ég segi sjálfur frá.
Ég get skrifað forrit sem segir nafn þitt að eilífu, skírt eftir þér nýja setningu, fundið þig í allri tónlist heimsins eða í orðum löngu látinna rithöfunda.
En það væri samt óskandi að ég gæti komið orðum að þér á sæmilega skiljanlegan hátt.
Það eru tæpar þrjár mínútur í að ég hlusti á nýju Smashing Pumpkins plötuna í fyrsta skipti. Ég get í hreinskilni sagt að ég hef aldrei verið svona spenntur og taugaóstyrkur á ævi minni.
Korteri síðar: Unnghhhoaaaaahahhhhhhh!!! Hún er betri en kynlíf.
Mér er gjörsamlega fyrirmunað að skilja hvernig Jack Bauer getur verið svona frábær. Ég var að ná í nýjustu seríuna af 24 og þessi maður er einfaldlega svalari en allt.
Hér með verður þessu bloggi breytt í samansafn smásagna með erótísku ívafi þar sem einu persónurnar eru ég og Jack Bauer.
,,Jack teygði sig eftir því sem hann hélt að væri byssan mín...''
Ég hef alveg lúmskt gaman af því að fikta í tölvunni minni. Ókei, gamanið er ekkert svo lúmskt þar sem allir sem hafa talað við mig lengur en í korter vita af því, en það er gaman engu að síður. Það er alltaf hægt að gera eitthvað nýtt, sem er voða fínt á kvöldum eins og í kvöld þegar ég nenni ekki að finna mér eitthvað af viti að gera.
Í kvöld er ég sem sagt búinn að:
* Uppfæra Ubuntu stýrikerfið í nýjustu útgáfuna
* Setja upp og stilla Fluxbox gluggaumhverfið
* Ná í Emacs, sem er textaritill fyrir ofurnörda
* Setja upp Common Lisp, sem er eitt svalara forritunarmál sem ég hef séð
* Leita að góðum Linux-mörgæsa bakgrunni (þetta er mikilvægara en margan grunar)
* Finna gott letur á skelina
* Setja upp flottan óþarfa eins og Conky
* Hlaða niður og kompæla nýja Pidgin msn-forritinu
* Hlusta á Devin Davis, Porcupine Tree og drekka bjór meðan ég nördast eins og mongólíti (égemegaþþ!)
Útkoman er svo að drasl/fikt-tölvan sem ég keypti fyrir nokkrum mánuðum lítur svona út:
Qui est bien, qui est trés bien, mes amis.
Eftir þetta allt saman hef ég komist að tveim niðurstöðum: i) Ég er orðinn að meiri nörd en mig óraði fyrir að væri mögulegt fyrir svona tveim árum, og ii) mig bráðvantar áhugamál eða kærustu eða einhvern fjandann til að eyða tímanum í.
En ég á mér draum. Einhvern daginn ætla ég að kaupa litla 12" fartölvu og gera hana svona flotta. Svo ætla ég með hana á einhvern svona ítjúúú-stað þar sem allir eru með Makka og setjast við barborðið. Þegar einhver spyr að lokum
,,Hva, er þetta Windows eða?"
Þá sný ég mér leiftursnöggt við, segi
,,Nei!"
hoppa jafnfætis upp á barborðið og hvæsi gegnum samanbitnar tennur
,,Þetta er Linux!"
Svo sparka ég í munninn á treflinum og hleyp hlæjandi út meðan hann læsir sig inn á klósti, kjökrar varlega og semur prósaljóð um þetta allt saman.
Áðan var ég vinsamlegast beðinn um að hætta þessari vitleysu og byrja aftur að blogga hérna. Eins og svo oft áður er mér sjálfum fyrirmunað að skilja hvað fólk sér í þessu samhengislausa rugli, en ég get svo sem haldið áfram að skrifa eitthvað. Af því tilefni langar mig að stela brandara frá Harry Potter og segja nokkur orð:
Fiðrildi. Safi. Tær. Óhljóð.
Afsakið þetta, en eins og einhver sagði er það merki frábærra listamanna að stela frá öðrum, meðan minni spámenn fá lánað. Ef ég væri nú bara frábær eða listamaður gengi þetta algerlega upp.
Það er samt þannig að mig hefur langað pínulítið til að byrja að skrifa aftur. Upphaflega hugmyndin með þessari fjöldatakmörkun á færslurnar var að ég gæti hætt áður en mér færi að leiðast þetta, það gekk nú ekki betur en svo að ég fékk hundleið á því að skrifa eftir sirka 20 færslur. En við skulum sjá hvort þetta gengur ekki betur í seinni lotu, og hvort maður nær ekki bara að klára upphaflega takmarkið? Þá er bara að finna eitthvað til að skrifa um...
Reynar er alveg af nægu að taka þessa dagana; ég var að útskrifast og er í millibilsástandi þar sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að fara að gera í haust, og mun ekki vita neitt um það fyrr en í fyrsta lagi eftir mánuð, um síðustu helgi kynntist ég finnskri stelpu sem ég er nokkuð spenntur fyrir, en hún er að vinna úti á landi svo ég hef ekkert heyrt í henni síðan þá, ég er í mjög skemmtilegri vinnu uppi í Háskóla hjá Ragnari prófessor, og það er sumar og lífið almennt frábært.
Ég kem örugglega að þessu flestu þegar þannig liggur á mér, en við byrjum bara frekar almennt: Ég er hamingjusamur. Ég er ekki bara sáttur, heldur virkilega hamingjusamur þessa dagana, og það er orðið svolítið síðan ég gat virkilega sagt það. Aðalorsökin held ég að sé útskriftin, það var virkilega mikill léttir af því að klára þetta. Síðustu þrjú ár hef ég eytt meiri tíma uppi í skóla en getur nokkur tímann talist heilbrigt og ég hafði ekki tíma fyrir neitt annað, ég var bara í námi. Nú er ég búinn, það er komið sumar, ég er í skemmtilegri vinnu þar sem andrúmsloftið er afslappað, er að skrifa um tónlist fyrir Rjómann, hreyfi mig meira og drekk minna en í vetur, og er bara almennt hamingjusamari.
Ef bankinn myndi bara hætta að minna mig á að ég á engan pening væri þetta fullkomið.
Af hverju er ekki búið að samræma character encoding á Vesturlöndum?
Pirringur minn skilst illa í svona stuttri setningu, svo til að koma honum almennilega til skila ætla ég að eyðilegga prófatörnina fyrir ykkur, sjá:
South Park!
Fyllimengi South Park!
Hahaha! Hahahahahaha! Hahahahahahahahahahahaha!... ég hata tölvur.
Næstu daga verður áframhaldandi rigning víðast hvar á landinu ásamt smám saman hækkandi hita sem endar í sirka þrem til fjórum gráðum yfir frostmarki.
Næstu daga verð ég hinsvegar á Jómfrúareyjum í Karabíska hafinu þar sem spáð er ágætu veðri og um 25 stiga hita.
Deal with it, sucka!
Ég er að lesa mjög áhugaverða og skemmtilega grein eftir gaur sem heitir Paul Graham. Hann er gamall tölvulúði sem bjó til það sem í dag heitir Yahoo! Store og hefur gaman af því að skrifa greinar sem hann birtir á heimasíðu sinni.
Þessi sem ég er að lesa heitir Mind the gap og er um skiptingu auðs í nútíma þjóðfélagi og hvort að vaxandi bil milli þeirra fátæku og ríku sé áhyggjuefni. Í mjög stuttu máli finnst honum að þetta sé ekkert til að hafa áhyggjur af og ég er persónulega sammála honum. Frekar en að fara að útlista einhverjar ástæður þess hér bendi ég þér á að lesa bara greinina, það tekur bæði ekkert svo langan tíma og hún er skemmtilegt mótvægi við einhliða umræðuna sem er ríkjandi í þjóðfélaginu í dag. Tilvitnun sem lýsir hugarástandi greinarinnar ágætlega er:
Materially and socially, technology seems to be decreasing the gap between the rich and the poor, not increasing it. If Lenin walked around the offices of a company like Yahoo or Intel or Cisco, he'd think communism had won. Everyone would be wearing the same clothes, have the same kind of office (or rather, cubicle) with the same furnishings, and address one another by their first names instead of by honorifics. Everything would seem exactly as he'd predicted, until he looked at their bank accounts. Oops.
Einhvern daginn ætla ég að borða mikið af trefjum og osti og drekka mikið magn af kaffi. Svo ætla ég að opna bjór, setja Nick Cave á fóninn og eiga stórkostlegar hægðir. Eftir allt þetta ætla ég svo að skeina mér með silki.
Trikkið er ekki að eiga stóra drauma, heldur að passa upp á að þeir geti ræst.
Ég komst að því áðan hvaða 10 plötur ég myndi taka með mér á eyðieyju. Ég var nefninlega að setja upp stýrikerfið í fartölvunni aftur og til þess að hafa eitthvað að hlusta á í skólanum á morgun tróð ég 10 plötum á usb lykil og flutti yfir. Ég endaði með:
Beck - Sea change
Dredg - El cielo
Eels - Electro shock blues
Elliot Smith - Figure 8
Gavin Portland - iii: Views of distant towns
Low - Things we lost in the fire
Mika - Life in cartoon motion
Neutral Milk Hotel - In the aeroplane over the sea
Polyphonic Spree - Together we're heavy
Silverchair - Diorama
Persónulega hefði ég gert ráð fyrir einhverju frá Mars Volta, Pixies og Smashing Pumpkins þarna en ég býst við að ég kunni plöturnar þeirra nokkurn veginn utanað núorðið. Alger lykilplata þarna er Electro shock blues. Þó einu lögin á henni væru "3 speed" og "Climbing to the moon" aftur og aftur væri hún samt þarna. Hún veitir mér fullkomna hugarró þegar ég þarf á henni að halda.
Life is funny
but not ha-ha funny
peculiar I guess.
You think I've got it all going my way
then why am I such a fucking mess?
Eels - 3 speed
Það er kominn 26. febrúar. Prófin byrja 29. apríl, eða eftir rúmar átta vikur. Fyrir þann tíma þarf ég að vera búinn að finna mér sumarvinnu og sækja um skóla í útlöndum.
Svo þarf ég einhvertímann við tækifæri að átta mig á hvort ég ætla að hætta eftir master og fara að vinna eða taka doktor og dæma mig með því til að vinna í háskóla; sem sagt hvað ég geri við restina af lífinu.
Ég er að spá í að setjast út í horn og anda í bréfpoka í smástund.
Ég er að gera verkefni í Tölulegri greiningu þessa vikuna. Reyndar ekki bara ég, heldur líka sirka 150 aðrir nemendur í HÍ, en flestir þeirra eru verkfræðinemar og því frávik. Alla vega hef ég haft vikuna til að rifja upp hvers vegna ég er ekki í tölvunarfræði. Eins og Andreas vitringur sagði einu sinni, þá er mjög gaman að vinna hugmyndavinnuna; það er að fá hugmynd og sjá af hverju hún virkar eða virkar ekki. Hins vegar er það að forrita eins og að hreinskrifa dæmi; hundleiðinlegt og maður þarf þar að auki að debugga kóða. Það er sérstakur staður í helvíti fyrir fólk sem er refsað með því að debugga kóða. En maður fær flottar myndir úr þessu, þannig þetta er ágætt í heildina.
Nýja platan hans JT er alveg frábær. Alla vega virðist hún vera það við fyrstu hlustun, ég er nú ekki nema hálfnaður með hana en fjandinn hvað þetta er gott. Fleira sem er gott er platan Are we not horses? með Rock Plaza Central, sem er þemaplata um vélhesta sem lenda í tilvistarkreppu þegar þeim er sagt að þeir séu ekki alvöru hestar. Ég ætla að segja sem minnst um hana núna svo ég geti sagt eitthvað um hana þegar ég dæmi hana fyrir Rjómann, en það er óhætt að segja að hún sé mjög skemmtileg á allan hátt.
Ég er spurður að því í hverri viku hvernig gangi að sækja um í skóla og hvenær ég flytji til út. Svarið er að það gengur ekkert og ég hef ekki hugmynd um það. Umsóknarfresturinn í skólanna þarna úti rennur í fyrsta lagi úr í maí, kennslan byrjar í október og þeir láta mann vita í september hvort maður komst inn eða ekki, þannig það verður mjög lítið um svör þangað til í haust. Kannski ætti ég að byrja að skálda svör?... það gæti alla vega orðið fyndið í smástund: "Yes, mister Grímsson, I have just proved the Riemann hypothesis and have been accepted to Princeton. Free of charge, of course. Ha-haha." (--> In my mind <--)
Ég ætla að hætta á að gera eins og aðrir bloggara, dagblöð, útvarpsraddir og pistlahöfundar, og hafa skoðun á fólkinu sem er að koma á klámráðstefnu til Íslands. En eins og stóri bróðir John Connor úr American History X benti á hefur allt sem þú ætlar að segja verið sagt betur af einhverjum öðrum, svo:
"This is my final point (oh thank you god). About drugs, about alcohol, about pornography (whatever that is). What business is it of yours what I do, buy, read, see or take into my body as long as I do not harm another human being on this planet. And for all those people out there who are having a little moral dilemma in your head about how to answer that question I'll answer it for you: none of your fuckin' business! Take that to the bank, cash it, and take a vacation out of my life."
-Bill Hicks
Það getur hver sem er sagt að klámiðnaðurinn sé flæktur í mansal, eiturlyf og almennan viðbjóð. Ef sá hinn sami getur sýnt mér að einhver þeirra sem er að koma hingað sé viðriðinn eitthvað slíkt skal ég mála skilti og mæta með honum í mótmælagöngu. Þangað til vísa ég á predikarann.
Það vantar fleiri lög um að vera mjög þreyttur.
I'm so tired, I haven't slept a wink
I'm so tired, my mind is on the blink
I wonder should I get up and fix myself a drink
No,no,no.
I'm so tired I don't know what to do
I'm so tired my mind is set on you
I wonder should I call you but I know what you would do
You'd say I'm putting you on
But it's no joke, it's doing me harm
You know I can't sleep, I can't stop my brain
You know it's three weeks, I'm going insane
You know I'd give you everything I've got
for a little peace of mind
I'm so tired, I'm feeling so upset
Although I'm so tired I'll have another cigarette
And curse Sir Walter Raleigh
He was such a stupid git.
You'd say I'm putting you on
But it's no joke, it's doing me harm
You know I can't sleep, I can't stop my brain
You know it's three weeks, I'm going insane
You know I'd give you everything I've got
for a little peace of mind
I'd give you everything I've got for a little peace of mind
I'd give you everything I've got for a little peace of mind
Ég næ ekki alveg að lifa í núinu þessa dagana. Það eru bara þrír mánuðir þar til ég klára síðasta prófið mitt við HÍ, en ég get ekki beðið eftir að gera eitthvað nýtt svo ég upplifi dagana sem einhvers konar biðstofu.
Mig langar að byrja að vinna, mig langar í hlýjan vind, mig langar í eigin íbúð, mig langar til Argentínu, mig langar að lesa skáldsögur og mig langar að skrifa meira um tónlist.
Mig langar ekki í skólann á morgun.
Ég vorkenni trúuðu fólki. Það hlýtur að vera gríðarlega erfitt að lifa lífi sínu samkvæmt fyrirfram gefnum siðareglum sem enginn getur uppfyllt til langs tíma. Þetta er í raun og vera bara spurning um hversu langt er þangað til maður þóknast ekki guði sínum næst.
Ég fyrirlít þá sem boða trú. Þeir segja að líf manns sé ekki neins virði nema maður tilbiðji sama guð og þeir. Með því að taka trú þeirra samþykkir maður að lifa eftir reglum sem ganga mögulega þvert á allt sem maður hefur hingað til talið heilbrigt og eðlilegt. Enginn getur orðið hamingjusamur á að ganga á þeirri kalklínu.
Í dag er nýbyrjað trúboð í grunnskólum landsins undir nafni sem ég man ekki í augnablikinu, vinalínan, vinadeildin, Ómega 7, eða eitthvað slíkt. Mér finnst þetta klámfengið, og nema að þú hafir tvöfaldan siðgæðisstuðul ætti þér að finnast það líka. Ef ég fæ að ráða mun barnið mitt frétta af hugmyndinni um Guð um sama leiti og það lærir um fjöldagrafir og barnadauða. Ríkisreknir fæðingarhálfvitar sem gátu ekkert annað í lífinu koma þar hvergi inn í mynd.
Persónulega held ég að ekkert sé eftir dauðann og að lífið sé merkingarlaust. Þér er velkomið að halda það með mér, en ef ég sé sjónvarpsstöð tileinkaða þessu viðhofi kem ég heim til þín og ber þig.
Í mál og tegurfræði er oft talað um að einhverjir hlutir gildi næstum allsstaðar. Í mál og tegurfræði erum við með hluti sem heita mál. Þetta er frekar gagnsæ nafngift því þessi mál mæla einmitt hluti. Til að taka dæmi úr daglega lífinu mæla Lebesgue-málin í hinum ýmsu víddum lengd, flatarmál og þvermál hluta. En eins og hlutir geta haft enga lengd geta málin okkar sagt okkur að það sem við erum að mæla hafi málið núll. Að hlutur gildi næstum allsstaðar þýðir þá að ef þú tekur alla þá staði þar sem hann gildir ekki saman og mælir þá hafa þeir málið núll. Í mjög gagnlegum skilningi skipta þeir ekki máli.
Það er næstum alltaf gaman í stærðfræði.
Í kvöld er ekki gaman í stærðfræði því ég get ekki sýnt að ákveðin röð sé alsamleitin innaní C. Og vegna þess að ég get það ekki, og öll lausnin mín á dæminu byggir á að ég hafi sýnt það, sit ég uppi með tvær blaðsíður af engu til að skila til Ragnars á morgun.
Ekki að ég hafi aldrei skilað rugli áður, guð má vita að ég hef skilað ótrúlegu rugli í gegnum tíðina *, en með því að skila minna en hundrað prósent réttri lausn til Ragnars er maður einhvern veginn að bregðast honum. Hann verður ekki reiður, hann verður vonsvikinn. Og málið er að þessi gaur hefur þetta... je ne sais quas sem gerir það að verkum að það síðasta sem maður vill gera er að valda honum vonbrigðum.
Ohh.
* Einu sinni fékk ég eftirfarandi komment við heimadæmi sem ég skilaði til Reynis: ,,Þetta er rangt af svo mörgum ástæðum að það mætti skrifa litla ritgerð um það.'' Ég er á báðum áttum um hvort ég eigi að ramma þetta dæmablað inn og setja það upp á vegg hjá mér, eða ramma það inn og setja það á vegginn í Féló.
Eftir sirka viku á ég að flytja fyrirlestur þar sem ég sanna setningu Mergelyans úr tvinnfallagreiningu. Ragnar prófessor lét mig hafa bók eftir einhvern vin sinn frá Svíþjóð þar sem þetta er gert með því að blanda saman mál og tegurfræði og tvinnfallagreiningu á skemmtilegan hátt. Sönnunin er ein og hálf blaðsíða og ég get ekki réttlætt eitt einasta ójöfnu eða jafnaðarmerki.
Fyrir ykkur sem hafa horft mikið á Scrubs er ágætt að sjá hér fyrir sér atriðin þar sem Turk verður snarbilaður og rífur hárið á sér af. Það er erfitt að vera vitlaus.
Ég er ekki búinn að hafa mikinn tíma til að skrifa eitthvað út af þessu, en þetta er eins konar lokaverkefni í stærðfræðinni. Við gerum enga langa ritgerð, heldur fáum eitthvað viðfangsefni og höldum fyrirlestur um það. Þetta var það síðasta sem ég var skyldugur til að gera í stærðfræðinni, svo mig vantar bara einingar til að útskrifast.
Annars veit ég ekki... The black parade, Home - Volume 5 og Views of distant towns eru fínar plötur.
Ó þú ókomna einkunn
mér líkar hvorki fjarvera þín
né vonbrigðin sem hún vekur
Ugla, ég hata þig
Gleðilegt ár, krútt! Eins og venjulega gerði ég ekki neitt yfir hátíðarnar nema vakna um hádegi, horfa á sjónvarp og sigra heiminn í tölvunni minni. Þess vegna hefur ekkert birst hér í svolítinn tíma, því af einhverjum ástæðum sem eru mér óskiljanlegar blogga ég aldrei þegar ég hef ekkert annað að gera.
En ég fékk úr næstsíðasta prófinu mínu í dag, það er úr Formlegum málum og reiknanleika, sem ég hef eitthvað tjáð mig um áður. Fyrir tæplega þriggja daga vinnu - og ég meina þetta, ég gerði ekkert í þessu námskeiði - fékk ég átta sem var næst hæsta einkunnin á eftir níu. Mér sýnist grafið hér að neðan gefa ágætis nálgun á einkunn úr þessu námskeiði, þar sem x-ásinn táknar vinnu í dögum og y-ásinn táknar lokaeinkunn:
Ég týndi hanska í dag. Ég fékk hanskapar í jólagjöf frá ömmu og fór í fyrsta skipti í þá í dag. Svo týndi ég öðrum þeirra. Ég held að þetta sé nokkuð óyggjandi sönnun fyrir því að heimurinn sé á móti mér. Þetta hljómar kannski nokkuð vænisjúkt, en skoðum aðeins stærðfræðina á bakvið þetta:
Segjum að maður eigi hanskapar og látum X vera líftíma þess, og gerum ráð fyrir að líftíminn fylgi veldisvísisdreifingu. Þetta hljómar nokkuð sannfærandi, því hanskar verða ekki fyrir miklu hnjaski dagsdaglega og parið virkar þangað til maður týnir öðrum hanskanum.
Hvað er svo eðlilegur líftími hanskapars? Segjum eitt ár, eða 365 dagar. Nú munum við úr líkindafræði að ef slembistærð Y hefur veldisvísisdreifingu með stika L er væntigildi stærðarinnar
E[Y] = 1/L,
svo í okkar tilviki er stikinn L = 1/365, því væntigildi X er 365 dagar.
Nú munum við einnig að þéttifall veldisvísisstærðar er gefið með
F(t) = P(X < t) = 1 - exp(-Lt)
þar sem L er stiki stærðarinnar. Í mínu tilfelli fór ég í hanskana í morgun og man ekkert eftir öðrum þeirra frá því klukkan tvö í dag, svo þeir entust í sirka einn fjórða úr degi. Hverjar eru þá líkurnar á því að hanskapar endist það lengi? Nú:
F(1/4) = P(X < 1/4) = 1 - exp(-(1/4) * (1/365)) ~ 0,000685,
það er að segja sirka 0,0685 prósent. Það eru gríðarlega litlar líkur. Jafnvel hverfandi líkur. Hugsanlega eru meiri líkur á því að ég vakni á Jamaica á morgun. Ég efa það þó. Það sem ég efa hinsvegar ekki er að enginn er svona óheppinn og því álykta ég að eitthvað kosmískt afl vilji mér illt.
Mmmm... rauðvín er svo miklu betra þegar maður er búinn í prófum. Það sama er eiginlega hægt að segja um allt, nema sennilega lærdóm. Eða hórdóm. Ég held að hórdómur sé nokkurn veginn eins allt árið um kring. Nema kannski á stórhátíðum þegar fólk er með fjölskyldunni og það er lítið að gera. Og þó, ætli þeir sem eru einmana og stunda hórlífið vilji það ekki frekar á stórhátíðum?
Allavega. Prófin kláruðust í gær svo ég hef verið frjáls og fullur síðan í gær. Nema ég var eiginlega ekkert fullur í gær, fór eiginlega bara að sofa um átta leytið. Og varð ekki frjáls fyrr en í dag, því frá níu í morgun og til tvö var ég á fundum uppí skóla.
En frjáls er ég... alla vega þar til ég byrja að vinna eftir nokkra daga. Eða fæ tölvupóst um samæfingaverkefnið mitt og þarf að byrja að vinna að því vegna þess að ég verð greinilega fyrstur til að halda fyrirlesturinn þar. Svekkjandi að hitta fólkið sem ákveður þessa hluti þegar maður er búinn í prófum og það veit að maður hefur ekkert að gera.
En já. Vegna þess að jólafellibylurinn Katrín hefur komið snemma í ár ákvað ég að gefa jólagjöfina snemma; hún er með öðru sniði en venjulega í ár en fyrir þá sem eru haldnir nýjungafælni má finna þessa gömlu góðu hér. En þeir ævintýragjörnu geta lesið um eðlisfræðina á bakvið jólasveininn.
Ef það er ekki nema ein setning héðan sem fylgir ykkur út í lífið (ég ætla rétt að vona að þær verði ekki mikið fleiri en það), látið það þá vera:
Ekki fara í Formleg mál og reiknanleika.
Það er hægt að alhæfa þetta fljótlega yfir í ,,Ekki fara í tölvunarfræði'', en mér finnst það taka fókusinn pínulítið af því sem skiptir máli hér, og það er að taka aldrei, undir nokkrum kringumstæðum, námskeiðið Formleg mál og reiknanleika eða ellegar iðrast þeirrar ákvörðunar til eilífðarnóns.
Ókei, kannski ekki alveg eilífðarnóns, en alla vega í þessa þrjá daga fyrir prófið sem það tekur að læra námskeiðið. Það er eiginlega alger synd að svona skuli vera komið fyrir þessum kúrs því efnið er alveg sæmilega áhugavert. Til dæmis lærir maður þarna að allt sem tölvur í dag geta gert, og allt sem mun nokkur tímann verða hægt að gera með tölvum, má gera með litlum kassa sem rúllar fram og aftur á pappírsræmu og skrifar inn eða strokar út tákn á henni.
Interessant, non? Bölvun þessa námskeiðs felst í tvennu; annars vegar bókinni, sem er amerísk spjallbók fyrir fólk sem hefur aldrei séð formlegan hugsunarhátt á ævinni, og hins vegar kennaranum, Kúreka Norðursins. Nú á ég ekki við að Hallbjörn frá Skagaströnd sé fluttur á mölina og sé farinn að kenna tölvunarfræði, heldur er Kúreki Norðursins ekki ótvírætt ákvarðað fyrirbæri.
Eini línudansinn í lífi þessa kúreka er sá sem hann stígur hvern einasta morgunn þegar hann reynir að mana sig upp í að opna ekki bílskúrshurðina í dag. Hann er nokkurn veginn eins og lögfræðingurinn Ted úr Scrubs, nema ekki krúttlegur á sorglegann hátt, og ágætis dæmi um mann sem hefði átt að setja á beit fyrir löngu.
En ég, eins og Nick Cave í The Mercy Seat, er hræddur um að ég hafi logið að ykkur. Það er nefninlega alveg drepleiðinlegt að lesa sönnunarhugmyndir um jafngildi hlaðastöðuvéla og samhengisóháðra mála. Ég hélt þetta myndi aldrei koma frá mér, en þetta er svo mikið... rúnk.
Ég lenti í mínu fyrsta bílslysi áðan.
Á heildina litið var þetta ekkert rosalega skemmtileg reynsla og ég mæli ekki með henni fyrir nokkurn mann.
Áðan tók ég eftir að klukkan á símanum mínum, sem er eina klukkan sem ég er með á mér dagsdaglega eftir að ég týndi úrinu mínu í Eistlandi fyrir rúmlega tveim árum, var orðin tíu mínútum of sein. Ég hef vitað af því síðustu tvo mánuði eða svo að hún hefur verið að seinka sér en það hefur ekki komið verulega að sök fyrr en nú, og ég vil auðvitað skýringu á þessu máli því þetta er ótækt með öllu.
Eins og allir sem voru ekki í falsnámi í framhaldsskóla vita eru Lorentz-Einstein jöfnurnar fyrir tíma á forminu
t' = t / (1 - v^2/c^2)
þar sem t er tími einstaklings á ferð v, c er hraði ljóss í tómarúmi og t' er tími einstaklings í kyrrstöðu. Nú reiknast mér til að þessi tíu mínútna seinkun á klukkunni minni jafngildi því að ég hafi ferðast með hraðanum 1,5 prósent af ljóshraða síðustu tvo mánuði.
Þetta er óhugguleg niðurstaða því ég hef ekki fundið fyrir neinni hröðun þennan tíma, svo ég neyðist til að álykta að í grennd um mig sé ljóshraðinn töluvert minni en annarsstaðar í alheiminum, og því gætir áhrifa afstæðiskenningarinnar meira í daglegu lífi mínu en flestra annarra.
Þar með er peningaáhyggjum mínum lokið því ég get örugglega lifað ágætlega á að koma fram í eðlisfræðipartíum um allan heim og verð þar af leiðandi í beinni samkeppni við súludansara og vændiskonur. Framtíðin er björt.
Nú eða ég get bara drullast til að hlaða símann minn þegar batteríið er að verða búið.
Ég hef ákveðið tvennt:
Í fyrsta lagi mun ekki verða hægt að kommenta á færslurnar hér. Stjáni prófaði þetta í einni af mörgum endurholgunum sínum og lét vel af og ég held þetta verði góð tilbreyting. Svo nenni ég ekki að berjast við spam, en það var orðið mikið vandamál síðast.
Í öðru lagi ætla ég bara að skrifa 60 færslur og loka síðan síðunni. Mín reynsla er að ég fái hundleið á þessu dæmi eftir einhvern tíma og ég vil frekar svæfa síðuna sjálfur en að hætta smám saman að skrifa. Þetta er svona ,,nei mamma, Gulur er hundurinn minn'' pakki.
Fyrir áhugasama má nefna að talan 60 er valin vegna þess að Transmetropolitan blöðin voru nákvæmlega 60. Þau gengu að vísu í fimm ár en ég held að ruglið í mér vinni aðeins hraðar á.
Ég hef svolítið spáð í að verða geðveikur. Ekki að ég sé að verða geðveikur, heldur að kannski væri fínt að taka meðvitaða ákvörðun um að vera bilaður í nokkur ár, svipað og Ford Prefect í Hitchhiker's Guide to the Galaxy.
Helst hef ég hugsað mér að fara yfir um á að reyna að setja upp frumsendukerfi fyrir mannlega hegðun og leiða þannig út persónulega kosti og galla fólks. Það væri alveg frábært að geta bara setið undir blikkljósunum og ryksuguskarkinu á safninu í VR-tvær og reiknað út hvort maður nennir að tala við næsta mann.
Nú gæti einhver haldið því fram að með þessu væri ég að dæma fólk fyrirfram, en svo er vissulega ekki. Eiginleikar fólks haldast fastir um leið og ég hef sett frumsendurnar niður á blað; ef ég leiði út að Jónas nágranni sé óábyrgur og leiðinlegur er ég aðeins að uppgötva hans sanna óumflýanlega eðli. Að umgangast Jónas í nokkur ár og deila með honum sigrum og sorgum hefði að lokum gefið ágæta nálgun á þessa niðurstöðu, en hefði ekki skilað sömu nákvæmni og vissu og útleiðsla persónuleika hans í formlega kerfinu mínu.
Svo þegar ég verð leiður á þessu get ég bara haldið því fram að ég hafi verið að stunda eitthvað svona félagsfræðidót allan þennan tíma, það veit enginn hvað það lið gerir hvort eð er.
Segjum að við höfum svarið við lífinu.
Nú er lífið slembið og raunveruleikinn byggir á deildajöfnum.
Þar sem lífið er nátengt raunveruleikanum hlýtur lífið einnig að byggja á deildajöfnum.
Þar af leiðir að svarið við lífinu er lausn slembinnar deildajöfnu.
Sem slíkt vil ég ekkert með það hafa því deildajöfnur eru viðurstyggð.
