32 :: Ýmislegt

Þetta er eitt af þessum nett vandræðalegu augnablikum þar sem mig langar að skrifa eitthvað en dettur ekkert í hug að segja. Samt drífur maður þetta áfram því ég skrifa alveg nógu sjaldan þrátt fyrir að hafa mjög gaman af því. Og hey! ein betri Sandman sagan og ,,An ode to no one'' með Pumpkins voru skrifuð undir þessum aðstæðum þannig þetta veit bara á gott.

Já... ég þarf að fá nokkra hluti á hreint á næstunni. Þeir eru svona mis persónulegir, allt frá því að vera svo persónulegir að ég er ekki einu sinni búinn að segja Bjögga frá þeim yfir í venjulegra dót eins og hvort mig langi virkilega í framhaldsnám. Reyndar er þetta seinna engin spurning; mig langar virkilega í framhaldsnám, en ætli ég sé ekki bara hræddur við að fara frá öllum sem ég þekki og er að reyna að koma því fram sem einhverjum valmöguleika.

Frændi minn var að gifta sig um helgina, og eðlilega var mikið af ættingjum mínum þar; um það bil þrjátíu stykki eða svo, og áttu það öll sameiginlegt að vera í það mesta þremenningar mínir. Í heita pottinum með pabba á laugardaginn afneitaði ég þeim öllum nema sex. Ég hef á tilfinningunni að pabba ætt færi talsvert betur úr svipuðum aðstæðum, en það situr samt eftir að ég skil alls ekki fólk sem metur ættingja sína einhvers. Fyrir mér er þetta ókunnugt fólk sem ég hitti aldrei og á ekkert sameiginlegt með, og ég meina nákvæmlega ekkert, en samkvæmt almenningstrú á það að skipta mig máli.

Vinir mínir skipta mig miklu máli. Mamma, pabbi, systir mín, ömmur og afi skipta mig miklu máli. Þeir ættingjar sem mér líkar við skipta mig máli. En ég sé ekki nokkra ástæðu til að halda upp á fólk sem ég myndi aldrei umgangast í daglegu lífi bara af því að sameiginlegir forfeður okkar sváfu saman.

Genalaugin er aðeins svo djúp, og maður velur sér ekki ættingja sína. En maður getur neitað að hitta þá.