30 :: Enginn veit hvað átt hefur...

Nýja uppáhalds aktivitetið mitt (fyrir utan að koma dönskuslettum að við öll tækifæri) er að sitja úti á svölum með bjór og spila Rock Plaza Central lög á kassagítarinn minn. Í síðustu viku fékk ég mér nefninlega svona drasl gítar og svei mér ef það er ekki svona andskoti skemmtilegt að tjá nágrönnunum hversu ágætur stálhestur maður sé.

Það er næstum jafn gaman að spila Elliott Smith, en það fer sumarstemmingunni alveg einstaklega illa að syngja aftur og aftur ,,see you later, see you later, if I see you at all'' svo hann fær nokkur mínusstig. Það er samt spurning hvort maður þori yfir höfuð að hlusta á/spila Elliott á veturna, það er ekki á skammdegið bætandi.

Bítlarnir eru líka skemmtilegir - ég held ég hafi sjaldan verið montnari en þegar ég náði að spila fyrstu mínútuna af Blackbird - og fólk eins og R.E.M., Bright Eyes og Neutral Milk Hotel standa fullkomlega fyrir sínu.

Það kom mér samt á óvart hvað það er leiðinlegt að spila Belle & Sebastian og Nick Drake. Skotarnir hljóta eiginlega að tjúna niður, það endist enginn mennskur svona lengi í þvergripunum, og Nick Drake var alltaf svo asnalega stilltur; hver spilar eiginlega í DADGDF# með kapó á öðru bandi? Come on!

Í öðrum fréttum lítur út fyrir að ég hafi fundið áhugamál sem er jafnvel óáhugaverðara að lesa um en stærðfræðin. Vel gert það, þó ég segi sjálfur frá.