14 :: Trú

Ég vorkenni trúuðu fólki. Það hlýtur að vera gríðarlega erfitt að lifa lífi sínu samkvæmt fyrirfram gefnum siðareglum sem enginn getur uppfyllt til langs tíma. Þetta er í raun og vera bara spurning um hversu langt er þangað til maður þóknast ekki guði sínum næst.

Ég fyrirlít þá sem boða trú. Þeir segja að líf manns sé ekki neins virði nema maður tilbiðji sama guð og þeir. Með því að taka trú þeirra samþykkir maður að lifa eftir reglum sem ganga mögulega þvert á allt sem maður hefur hingað til talið heilbrigt og eðlilegt. Enginn getur orðið hamingjusamur á að ganga á þeirri kalklínu.

Í dag er nýbyrjað trúboð í grunnskólum landsins undir nafni sem ég man ekki í augnablikinu, vinalínan, vinadeildin, Ómega 7, eða eitthvað slíkt. Mér finnst þetta klámfengið, og nema að þú hafir tvöfaldan siðgæðisstuðul ætti þér að finnast það líka. Ef ég fæ að ráða mun barnið mitt frétta af hugmyndinni um Guð um sama leiti og það lærir um fjöldagrafir og barnadauða. Ríkisreknir fæðingarhálfvitar sem gátu ekkert annað í lífinu koma þar hvergi inn í mynd.

Persónulega held ég að ekkert sé eftir dauðann og að lífið sé merkingarlaust. Þér er velkomið að halda það með mér, en ef ég sé sjónvarpsstöð tileinkaða þessu viðhofi kem ég heim til þín og ber þig.