46 :: Undarlegir tímar

Síðasta vika er búin að vera nokkuð undarleg svona tilfinningalega séð.

Ég er búinn að vera mjög glaður; ég var einn heima og naut þess svo mikið að ég vildi helst ekki að fjölskyldan mín kæmi heim. Í raun og veru hlakka ég mest til að búa einn eftir nokkra daga í Grenoble, skítt með allt annað. Fyrir utan það hef ég fengið alveg gríðarlega ánægju úr að spila einn og ótruflaður á gítarinn minn. Það er varla hægt að lýsa í orðum hversu fullnægjandi þetta er; en hlutir eins og að smíða sína eigin útgáfu af ,,If there is a god'' með Pumpkins öðlast sitt eigið líf, og maður getur vart annað en verið stoltur af þeim.

Ég er búinn að vera mjög taugaóstyrkur; á mánudaginn fékk ég að vita að ég væri á leiðinni til Grenoble og þurfti þá að byrja að redda herbergi, fari til bæjarnins, gistingu í París, námsláni meðan ég verð þar, pappírum fyrir skólann, pappírum fyrir banka og ég veit ekki hvað og hvað. Þegar maður sér vandamálin hlaðast svona upp er aðeins eitt að gera; hringja í félaga sína, fá sér bjór og spjalla um eitthvað allt annað. Þegar það er búið og maður hefur fengið smá fjarlægð á hlutina er hægt að skoða þetta hlutlaust; þá kemur yfirleitt í ljós að þessir hlutir leysa sig að mestu sjálfir og eru ekki mikið mál. Besta ráðið í þessum aðstæðum kemur úr Finding Nemo: ,,Just keep swimming.''

Ég er líka búinn að vera mjög sorgmæddur. Ég sakna finnans míns og veit að ég get voða lítið gert í því héðan í frá. Þetta verður bara að taka sinn tíma, það er frekar lítið sem ég get gert hérna. Verst er samt þegar ég get ekki hrist af mér tilfinninguna að ég eigi eftir að enda eins og sögumaðurinn úr ,,Martha'' með Tom Waits, hún er alveg það frábær að það er raunhæfur möguleiki.