35 :: Nýjir hátíðisdagar á Íslandi
Ég var að velta fyrir mér áðan hvort það væri frídagur í dag, því ég er ekki ennþá búinn að sjá eina einustu manneskju í vinnunni. Það vill koma fyrir að ég mæti í vinnuna á ólíklegustu dögum því ég hef yfirleitt ekki hugmynd um hvaða dagur er. Nema þegar það eru föstudagar; einhvers konar yfirnáttúrlegt afl sér til að um tvö leytið á föstudögum er ég mættur á Austurvöll með bjór.
Allavega. Í dag er ekki frídagur, sem er ver og miður. En ég fór að hugsa að Íslendingar eiga ekki nóg af frídögum sem er haldið almennilega upp á; við höfum 1. maí, 17. júní og svo er það eiginlega búið. Betur má ef duga skal, svo ég hef tekið að mér að hugsa upp nokkra atburði sem er tilvalið að halda upp á.
1. Dagurinn þegar Jónas Hallgrímsson fótbrotnaði.
Þetta er tilvalinn dagur fyrir ekta íslenska stemmingu; melankólían hreinlega lekur af honum. Helst dettur mér í hug að Íslendingar skelli sér allir sem einn í dagsferð til Köben, drekki sig þar blindfulla á Gammel Dansk eins og Jónas og semji leirburð um lóuna og hið ástkæra ylhýra. Hugsanlega væri síðan hægt að halda pokahlaup niður hótelstigana, sá vinnur sem brotnar á flestum stöðum.
2. Dagurinn þegar Ingólfur Árnason drap þrælana í Vestmannaeyjum.
Það er alveg skammarlegt að þessi annars ágæta hefð hafi ekki fest sig í sesi. Nú er tíminn til að bæta úr því; það er vel hægt að halda árlega í dagsvíking til Eyja; eða eins og Egill sagði þegar ljóðlist var fyrir alvöru fólk:
Þat mælti mín móðir,
at mér skyldi kaupa
fley ok fagrar árar,
fara á brott með víkingum,
standa uppi í stafni,
stýra dúrum knerri,
halda svá til hafnar
höggva mann ok annann.
Það er markaður fyrir þessum bisness; sjáið bara víkingahátíðina í Hafnarfirði. Þar er ekki einu sinni neinn höggvinn í alvöru.
3. Dagurinn þegar Ísland gekk í NATO.
Ekki svo mikið til að minnast inngöngunnar sjálfrar, heldur einu almennilegu óeirðanna sem hafa átt sér stað á Íslandi. Hátíðarhöldin geta hafist við Stjórnarráðið þar sem mannfjöldanum er veitt tímabundin aðild að Heimdalli. Svo er kylfum og táragasi dreift milli manna og arkað á Austurvöll; þegar þangað er komið er svo almennt veiðileyfi gefið á komma, hippa og annan óþjóðalýð.
Þetta eru þjóðhátíðardagar sem eiga miklu meira skylt við þjóðarsálina en einhverjar skrúðgöngur í rigningu og súld. Víkingarnir voru bændur og fylliraftar sem fannst best að eiga samskipti við nágrannaþjóðir sínar gegnum rán og nauðganir, og sömdu svo ljóð um hvað það var frábært hjá sér. Ef maður ætlar að byggja þjóðfélag á þeim grunni verður maður að búast við nokkuð undarlegum niðurstöðum.
